Moniek werkt op de ziekenhuisafdeling heelkunde (chirurgie), waar mensen geopereerd worden aan bijvoorbeeld verwondingen, tumoren, botbreuken of blindedarmontstekingen. Verpleegkunde zit in de genen: haar moeder werkt op dezelfde afdeling.
“Van jongs af aan wist ik al dat ik verpleegkundige wilde worden op een ‘snijdende’ afdeling. Mijn oma heeft ook in het voormalige ADRZ gewerkt, en ik deel deze passie met mijn moeder: zij werkt op dezelfde afdeling als ik! We zeggen het nooit tegen de patiënten, maar als het toch ter sprake komt, zijn ze heel verrast.”
Glimlach en een traan
“Het leukste aan mijn werk vind ik de afwisseling: door de verschillende ziektebeelden is elke dienst weer anders. Dat houdt het heel uitdagend. Ik ben nu ook praktijkopleider en begeleid met veel plezier studenten.
"We zeggen het nooit tegen de patiënten, maar als het toch ter sprake komt, zijn ze heel verrast.”
Het zijn voor mij de kleine momenten waar ik echt voldoening uithaal. Laatst lag hier een patiënt met een urineweginfectie, hij kreeg ook nog een beroerte. Hierdoor konden we alleen nog maar met handen en voeten communiceren. Lastig om dan te vragen of zijn haren gewassen moeten worden. Als dit dan toch lukt, is de glimlach en de traan van dankbaarheid echt onbetaalbaar.”
Steviger in je schoenen
“Het Hoornbeeck was voor mij lekker dichtbij: ik hoefde maar één minuut te fietsen. Op de opleiding krijg je veel theorie en kun je daarnaast lekker veel verpleegtechnische handelingen oefenen. Ik vond het heel waardevol om ethische dilemma’s te bespreken: dat laat je steviger in je schoenen staan als verpleegkundige, want je komt het allemaal tegen op de werkvloer.”
Dit artikel staat in het magazine StraCKs 2025, een uitgave van het Hoornbeeck College.